تبلیغات
وبلاگ تخصصی گردشگری - مطالب میراث فرهنگی
 
وبلاگ تخصصی گردشگری
جهان کتابی است که تنها با سفر می توان خواند، مادستان را ، با ما ورق بزنید
درباره وبلاگ


وبلاگ شرکت خدمات گردشگری نیکان مهر مادستان

مدیر وبلاگ : نیکان مهرمادستان
نظرسنجی
نظر شما در رابطه با وبلاگ چیست؟







لالجین همدان و فائنزا ایتالیا خواهرخوانده می شوند

همدان - خبرگزاری مهر: مدیر کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان گفت: در همایش 150 سال دوستی کشورهای ایران و ایتالیا، شهرهای لالجین همدان و فائنزا ایتالیا خواهرخوانده یکدیگر می شوند.

به گزارش خبرنگار مهر در همدان، اسدالله بیات شامگاه پنجشنبه در نشست خبری این همایش در مصاحبه با خبرنگاران اظهار داشت: این همایش در سالهای گذشته در تهران برگزار می شد اما امسال به همت NGO های فعال در همدان، سفیر ایران در ایتالیا تمایل خود را برای برگزاری این همایش در همدان اعلام کرد.

بیات خواهر خواندگی این دو شهر از این لحاظ حائض اهمیت دانست که از این طریق می توان لالجین را به عنوان قطب سفال ایران به سایر شهرها و کشورهای دنیا معرفی کرد.

دبیر این همایش اظهار داشت: صنایع دستی شهر فائنزا نیز همچون لالجین سفال و سرامیک است و در بسیاری از کارگاه های این شهر هنوز هم با چرخ های دستی سفال تولید می شود.

بیات با اشاره به برنامه ریزی برای برگزاری این همایش در اسفند ماه سال گذشته توسط سازمان های غیر دولتی صورت گرفته بود، گفت: ضرورت حضور دستگاه های دولتی برای برقراری ارتباط با وزارت امور خارجه باعث شد تا اداره کل میراث فرهنگی استان همدان برای حضور مستقیم در برگزاری این همایش پیشقدم شود.

ارتباط و دوستی ایران و ایتالیا به زمان باستان برمی گردد

وی با بیان اینکه گذری بر تاریخ نشاندهنده آنست که ایرانیان باستان همواره با مردم رم در ارتباط بوده اند، گفت: از 125 سال پیش که سفارتخانه های دو کشور فعالیت خود را آغاز کرد این ارتباط رنگ تازه ای به خود گرفت.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان همچنین به روابط کشورهای ایران و ایتالیا در دوران هشت سال دفاع مقدس نیز اشاره کرد و اظهار داشت: ایتالیا در زمان جنگ تحمیلی علاوه بر این که رابطه خود را با ایران قطع نکرد، بلکه همسو با مناسبات سیاسی، در زمینه های فرهنگی نیز روابط خود را توسعه بخشید.

یکی از میدان های شهر رم با نام فردوسی زینت گرفته است

بیات بزرگداشت حکیم فردوسی در سال 1933 در ایتالیا، ساخت میدان فردوسی در شهر رم و ترجمه آثار ابوعلی سینا به زبان ایتالیایی را از جمله اقدامات ایتالیا در راستای معرفی مشاهیر ایرانی برشمرد.

وی در بخش دیگری از صحبت های خود به سازمان های مردم نهادی که در برگزاری این همایش نقش موثری دارند اشاره کرد و گفت: موسسه "نوای نی" و موسسه "اشراق" از نهاد های خصوصی هستند که برگزاری این همایش را در همدان پیگری کردند.

بیات با بیان اینکه اگر پیگیری ها از طریق یک نهاد دولتی انجام می شد کار با سرعت و سهولت بیشتری پیش می رفت، خاطرنشان کرد: اداره کل میراث فرهنگی همدان نیز در این میان به عنوان یک نهاد حامی صرفا نقش یک واسطه را برای هماهنگی برخی برنامه ها با وزارت امور خارجه را برعهده گرفت.

ارتباط دیرینه ایران و ایتالیا رنگ و بوی سفال می گیرد

وی با اشاره به برنامه بخش های مختلف همایش تأکید کرد: ظهر روز جمعه19 فروردین، رایزن فرهنگی سفارت ایتالیا به منظور بررسی طرح پیش نویس خواهرخواندگی لالجین و فائنزا وارد همدان می شود.

وی با بیان اینکه در کشورهای غربی شهردار به عنوان یکی از مهمترین مقامات رسمی به شمار می آید، گفت: سفیر ایتالیا روز شنیه بعد از ورود به همدان و بازدید از غارعلیصدر در محل اسکان خود با شهردار همدان دیدار خواهد کرد.

بیات با بیان اینکه این همایش یک روزه در دو نوبت صبح و بعد از ظهر در شهرهای همدان و لالجین برگزار می شود، خاطر نشان کرد: همایش 150 سال دوستی ایران و ایتالیا صبح روز یکشنبه 21 فروردین ماه، پس از دیدار سفیر ایتالیا با استاندار همدان، در سالن شهدای استانداری رسماً آغاز به کار می کند.

دبیر همایش150 سال دوستی ایران و ایتالیا به برنامه های بخش اول همایش که تا ساعت 12 به طول خواهد انجامید نیز اشاره کرد و ادامه داد: سخنرانی استاندار همدان، سخنرانی سفیر ایتالیا، رونمایی از کتاب "آیینه دین" نوشته محمدحسین ریاحی و گشایش نمایشگاهی از اسناد تاریخی روابط ایران و ایتالیا از جمله برنامه هایی هستند که پیش از ظهر یکشنبه اجرا خواهند شد.

حضور بیش از 400 میهمان داخلی و خارجی در همدان

وی با بیان اینکه در این همایش 400 میهمان داخلی و خارجی حضور دارند، افزود: در نوبت بعد از ظهر این همایش که در سالن شهید آوینی برگزار خواهد شد نیز علاوه بر اجرای ویژه برنامه های مختلف تفاهم نامه خواهر خواندگی شهرهای لالجین و فائنزا به امضا خواهد رسید.

بیات تأکبد کرد: همچنین در این مراسم از کتاب های "کالبد شکافی منظومه غربی" و "ینهیلیسم" (نفی معنویت ها) نوشته عباس اقبال مهران که در برگزاری این همایش نقش بسزایی را ایفا کرده است رونمایی خواهد شد.

بیات در پایان صحبت های خود، توسعه و مستحکم تر کردن روابط بین دو کشور، رشد و ارتقاء نهاده های فرهنگی، معرفی همدان و راه یابی هنرمندان ایرانی به جشنواره ها، نمایشگاه ها و هفته های فرهنگی را از اهداف ایران در برگزاری این همایش برشمرد.

در این همایش 30 میهمان خارجی نیز حضور خواهند داشت که از جمله آن می توان به آلبرتو برادینی (سفیر ایتالیا)، کارلو چرتی (رایزن فرهنگی صفارت ایتالیا در ایران)، فرانچسکو پولیتی (وابسته نظامی)، رامسین بیت جم (وابسته تشریفات)، رضا نظرآهاری (مدیرکل مرکز اسناد و دیپلماسی وزارت امور خارجه) و محمد عارفی (رئیس اداره دوم غرب اروپای وزارت امور خارجه) اشاره کرد.

 





نوع مطلب : همدان نامه، میراث فرهنگی، گردشگری، خبر، 
برچسب ها : همدان، گردشگری همدان، ایتالیا،
پنجشنبه 18 فروردین 1390 :: نویسنده : نیکان مهرمادستان

می دانیم در آیین مزدیسنی وقتی نام ماه و روز با هم موافق می افتد آن روز را جشن می گیرند روز نوزدهم فروردین ماه که فروردین روز نام دارد از جمله آنست و آنرا جشن فروردینگان یا فروردگان می گویند یعنی هنگام جشن فروردین روز از فروردین ماه . این جشن نیز همانطور که از اسمش پیداست به فره وهر درگذشتگان پاک تعلق دارد و بیاد روان آنان می باشد.زرتشتیان عموما از بزرگ و کوچک در این روز به پرستشگاه می روند اوستا می خوانند و به عبادت خدا می پردازند و برای شادی روان درگذشتگان جهت ساختمان های همگانی و رفع احتیاج از نیازمندان با دادن پول یا مساعدت های دیگر اقدام لازم بعمل می آورند . نظیر این جشن در ادیان دیگر نیز وجود دارد و آنرا جشن اموات می گویند . در نزد هندوان ستایش نیاکان (pitara) شبیه فروردگان ایرانی می باشد.رمها نیز ارواح مردگان را باسم مانس پروردگارانی تصور کرده و فدیه تقدیم آنها می نمودند و عقیده داشتند روح پس از بخاک سپردن بدن بیک مقام بلند می رسد و هر چند آرامگاه آنان در زمین است ولی قادر است در روی زمین نفوذ و تسلطی داشته باشد . بواسطه فدیه و قربانی توجه او را از عالم زبرین بسوی خود می کشیدند .ماه فوریه در قبرستانها عیدی برای مردگان می گرفتند و نیاز می نمودند.در جشن فروردینگان پارسیان هند به آرامگاه می روند و در معبد آنجا چوب صندل بخور می دهند و موبدان باندر میوه و گل مراسم آفرینگان خواندن دعا بجا می آورند جشن فروردگان شبه است به عید (taussaint)نزد عیسویان کاتولیک که در اول ماه نوامبر عید اموات شمرده می شود و از درگذشتگان یاد نموده و مزار آنان را با گل می آرایند.زرتشتیان ایران در جشن فروردگان بآرامگاه درگذشتگان می روند و اوستا می خوانند و احسان و انفاق می کنند و بوهای خوش به آتش می نهند و هفت جور میوه خشک از قبیل خرما انجیر سنجد کشمش و غیره در اصطلاح لرک نام دارد تهیه می بینند و موبد بر آنها اوستا می خواند و پس از خواندن اوستا که در واقع تبرک می شود بین مردم تقسیم می کنند.علاوه بر لرک میزد نیز برای انجام مراسم آماده می شود میزد عبارت است از میوه های تر و خوراکی هایی است که برای تشریفات آفرینگان گذارده می شود . در این روز نان مقدس هم که درون نام دارد (در اوستا دره ئونه) می آورند و بمردم می دهند و علاوه بر این نان دیگری که از روغن کنجد درست می شود و نان گرد است و به سورک معروف است آماده می نمایند سورک مانند نان روغنی است که مسلمانان در جمعه آخر سال درست می کنند و مخصوصا در قبرستان می برند و بمردم می دهند .در این روز معمولا قسمتی از فروردین یشت و همچنین نمازهای دیگر را که به آفرینگان اردا فروش یا فروردینگان و آفرین بزرگان معروف است می سرایند . در اینجا لازم است یاد آور شویم موبدان و سایر زرتشتیان پیش از خواندن آفرینگان یا قسمتهای دیگر اوستا آداب طهارت بجا می آورند یعنی وضو می گیرند و دست و صورت می شویند که در پهلوی پادیاب گفته می شود . 

 

برداشت از: www.sepandarmazd.com



نوع مطلب : میراث فرهنگی، گردشگری، خبر، 
برچسب ها : میراث معنوی، رویدادهای باستانی،

در این جستار فرتورهایی از درفش های ایران زمین از گاه کهن و با درخشش درفش کاویانی نخستین درفش ایرانیان تا درفش جمهوری اسلامی که درفش کنونی میهن است جای گرفته است . این فرتورها از روی داده های تاریخی به شکلی که در این جستار خواهید دید به تصویر کشیده شده اند .

 

 

درفش کاویانی : نخستین درفش ایران که بدست کاوه آهنگر و در جریان خیزش او بر علیه زهاک تازی ساخته شد .

درفش هخامنشیان : در هنگام هخامنشیان ایران داری چندین درفش که البته دارای چهره ای نزدیک به هم می باشند بوده است .

درفش اشکانیان : به شوند نابودی یادگارهای اشکانیان آگاهی درستی از چهره درفش آنان در دست نیست اما با توجه به گواهی اندک تاریخ درفش آنان به گونه زیر بوده است .

درفش ساسانیان : همانگونه که میدانید درفش رسمی ایران در زمان ساسانیان همان درفش کاویانی یعنی نخستین درفش ایران بود که با توجه به مهر ساسانیان به ایران کهن آن را برگزیدند , به گواهی تاریخ این درفش در هنگام تازش عرب ها به ایران و در جریان جنگ قادسیه و پس از کشته شدن رستم فرخزاد سپهسالار ایران بدست عرب ها پاره پاره و بخش های گوناگون آن میان آنان تقسیم میشود.

درفش سیاه جامگان ( پیروان ابومسلم خراسانی)

درفش سرخ جامگان ( پیروان بابک خرمدین )

درفش غزنویان

درفش سلجوقیان

درفش تیموریان

درفش صفویان

درفش افشاریان

درفش زندیان

درفش قاجاریان

درفش پهلویان

درفش جمهوری اسلامی ( نظام کنونی ایران)

منبع: سایت مهر میهن

 

 




نوع مطلب : میراث فرهنگی، 
برچسب ها :
ایرانیان شادترین مردمان جهان بوده اند!!!
١٢ ماه ایرانی ٣٠ روز ایرانی ، ١٩ فروردین- جشن فروردینگان ، ٣ اوردیبهشت - جشن اردیبهشتگان ، ۶ خورداد- جشن خوردادگان
١٣ تیر - جشن تیرگان، ٧ امرداد - جشن امردادگان ، ۴ شهریور - جشن شهریورگان، ١۶ مهر - جشن مهرگان، ١٠ آبان - جشن آبانگان
٩ آذر - جشن آذرگان، ١ دی - جشن دیگان، ٢ بهمن - جشن وهمنگان، ۵ اسفند- جشن سپندارمذگان
نیاکان گرامی ما بدون تردید شادترین مردمان جهان بودند و رسم .............
شادزیستی را زرتشت برای آنان به جای گذاشت . این ١٢ جشن تنه ا جشنهایی بودند که نام روز و ماه با هم تلاقی پیدا میکرده است .
ایرانیان غیر از این جشنها : نوروز - ١٣ فروردین - ۶ فروردین و گرامی داشت آتش و همچنین جشن سده را نیز داشته اند . به راستی چه شد که امروز افسرده ترین و شکسته ترین مردمان جهان هستیم ؟
مهمترین جشنها به قرار زیر بوده است :جشن نوروز : یکی از کهن ترین جشنهای جهان است که مورخین آنرا به جمشید شاه پیشدادی در ۵٠٠٠ سال پیش نسبت داده اند .
جشن ١٣ فروردین : جشن طبیعت پاک و مظهر بی آلایشی و عنایت خداوند به انسان .
جشن ۶ فروردین : زادروز زایش زرتشت بزرگوار - پیر خرد و دانش جهان که سال ٢٠٠٣ را نیز سازمان یونسکو به نام وی نامگذاری نمود.
جشن سوری : یا همان گرامی داشت آتش است که در گذشته ١٠ روز آخر سال برگزار میشده است و بعد از اسلام آخرین چهارشنبه سال شده است . ایرانیان برای شادی روح نیاکانشان روزهای آخر
سال را آتش می افروختند .
جشن تیرگان : این جشن علاوه به تلاقی کردن روز و ماه به پرتاب تیر جاودانه آرش کمانگیر نیز نسبت داده شده . آرش قهرمان ملی ایران با پرتاب تیری از فراز کوهی در تبرستان مرز کشور ایران و توران را مشخص کرد و خودش از شدت فشار پرتاب در راه ایران جان سپرد .
جشن مهرگان : این جشن نیز بعد از نوروز مهمترین جشن ایران است که علاوه بر تلاقی کردن ماه و روز به قیام ملی کاوه آهنگر برضد ضحاک تازی نیز نسبت داده شده است . کاوه نماد وطن پرستی
بوده است و از این رو ۶ روز این جشن ادامه داشته است و در ممالک بسیاری آن گرامی داشته میشده است .
جشن سده : این جشن را به پیدایش کشف آتش توسط ایرانیان در جهان نسبت داده اند . فلسفه ای بسیار دور از زمان هوشنگ شاه پیشدادی در ۶٠٠٠ سال پیش دارد . هنوز بعد از این مدت بسیار دور
آثاری از آن پادشاه در شهر مسجد سلیمان باقی است .
جشن سپندارمذگان : این جشن نیز علاوه بر تلاقی ماه و روز به جشن زن ایرانی مشهور است . زنان ایرانی در ۴٠٠٠ و اندی سال پیش یک روز را در سال در حکم پادشاه خانه بر تخت می نشستند و
مردان باید از زحمات و تلاش دلسوزانه آنان قدردانی میکردند و مقام والای وی را ارج می نهادند . این جشن تا قبل از اسلام برقرار بود ولی در چند سال اخیر دوباره زنده شد و ایرانیان اصیل آنرا جشن می گیرند .



نوع مطلب : میراث فرهنگی، 
برچسب ها :
سه شنبه 3 اسفند 1389 :: نویسنده : نیکان مهرمادستان

 

 

عجایب صنعتی دیدم در این دشت

سرش در آب و دنبالش در آتش

به یک دم می خورد صد آدمی را

و بیرون می دهد ماه منقش

ایرانیان از دیرباز اهمیت فوق العاده ای برای نظافت روح و جسم خویش قائل بوده اند و لذا اهتمام ویژه ای در ساخت و راه اندازی گرمابه ها از خود نشان داده اند. بقایای کشف شده از قدیمی ترین گرمابه مربوط به تخت جمشید است. در دوره های اشکانی و ساسانی نیز حمام ها بیشتر در مجاورت کاخ ها و قصرها و حتی در داخل آنها و یا درون شهرها و محلات ساخته می شد.

ایرانیان در ساخت حمام ذوق و سلیقه خاصی به خرج می داده اند که تزیینات، نقاشی ها و گچبری های به جامانده به همراه طاق نماهای زیبا و کاشی کاری های متنوع و دلربا، همگی گواه این مدعاست. از معروف تریم حمام های ایران می توان به حمام کردشت در آذربایجان شرقی،حمام پهنه در سمنان، حمام گنجعلی خان و حمام وکیل در کرمان، حمام شاه علی در اصفهان، حمام باغ فین کاشان، حمام شیخ بهایی در اصفهان و حمام خان در بازار سنندج اشاره کرد.

نقش حمام و گرمابه در گذشته بسیار پررنگ تر از امروز بوده است، زیرا گرمابه علاوه براینکه مکانی جهت شستشو و نظافت بوده، از طرفی محل تجمع و دیدار مردم هم به شمار می رفته است. در قدیم مردم تقریباً هفته ای یک بار به گرمابه می رفتند و در آنجا از احوال یکدیگر مطلع می شدند و دیداری تازه می کردند. از این رو گرمابه ها اهمیت زیادی مخصوصاً برای خانم ها داشته است، زیرا اغلب آنها تقریباً یک صبح تا عصر را در گرمابه سپری می کردند و حتی یک میان وعده و یا میوه ای هم در حمام میل می کردند. از این رو گرمابه محلی برای اجتماع و گفت و گو و دیگر تعاملات آنها محسوب می شد. به عبارت دیگر حمام برای آنها مکانی برای تحقق بسیاری از زمینه های ویژه ارتباطی بود؛ برای مثال بعضی مادرها دختران مورد نظر برای پسرانشان را در حمام می پسندیدند.

گرمابه ها کاربرد مهم دیگری هم داشتند که مربوط به مناسبت ها می شد. در این گونه مناسبت ها معمولاً گرمابه از طرف یک عده خاص قرق (رزرو) می شد. طبقه بندی این نوع حمام ها برحسب نیاز مشتریان بود و شامل موارد زیر می شد:

حمام زایمان: این حمام برای نوزاد، مادر و همراهانشان برگزار می شد و با شادمانی همراه بود.

 حمام عافیت: حمامی بود که بیمار پس از بهبودی کامل و به شکرانه سلامت و زدودن کامل بدن از بیماری برگزار می شد.

حمام ویژه اعیاد مذهبی: مخصوص اعیاد مذهبی بود که حمام عید نوروز هم در کنار آنها با مراسم خاص و جالبی انجام می شد.

حمام تشرف: هنگام عزیمت به سفرهای زیارتی یا دیدار بزرگان با نیت خاص خود انجام می شد.

حمام عروسی: که قبل از مراسم عروسی برای عروس و داماد و همراهان و بستگان آنها به طور جدا برگزار می شد.

حمام آشتی و برادری: هنگامی که قهر میان دو نفر تبدیل به آشتی می شد به حمام آشتی کنان می رفتند تا همانگونه که کینه ها را از روح می زدایند، تن و بدن خود را هم پالایش و تطهیر کنند.

همانطور که می دانید حمام ها در قدیم به شکل خزینه ای بوده است، البته این‌ نكته‌ جالب‌ هم‌ ناگفته‌ نماند كه‌ ایرانیان‌ تا عصر قاجاریه‌ توی‌ خزینه‌ حمام‌ نمی‌رفتند، زیرا به‌ گفته‌ مورخ‌ معاصر شادروان‌ رحیم‌ زاده‌ صفوی،‌ همه‌ حمام‌های‌ ایران‌ درهایش‌ بسته‌ بود و یك‌ روزنه‌ به‌ نام ‌"آخور" می ساختند كه‌ به‌ خزانه‌ متصل‌ بود و از آنجا آب‌ برداشته و‌ خود را می‌شستند. در آن‌ زمان‌ مردم‌ توی‌ خزانه‌ نمی‌رفتند و درهای‌ خزانه‌ها فقط‌ طی قرن‌ گذشته‌ باز شد که موجب‌ غیر بهداشتی شدن گرمابه ها گشت‌.

به هر صورت یكی‌ از آن‌ آداب‌ ورود به این حمام ها این‌ بود كه‌ هر كس‌ وارد ‌ می‌ شد، برای‌ اظهار ادب‌ و تواضع‌ نسبت‌ به‌ افراد بزرگتر كه‌ در صحن‌ حمام‌ نشسته‌ مشغول‌ كیسه‌ كشی‌ و صابون‌ زدن‌ بودند، یك‌ سطل‌ یا طاس‌ بزرگ‌ آب‌ گرم‌ از خزینه‌ حمام‌ برمی‌داشت‌ و بر سر آن‌ بزرگتر می‌ ریخت‌. البته‌ این‌ عمل‌ به‌ تعداد افراد بزرگ‌ و قابل‌ احترام‌ كه‌ در صحن‌ حمام‌ نشسته‌ بودند تكرار می‌ شد و تازه‌ وارد وظیفه‌ خود می‌ دانست‌ كه‌ بر سر یكایك‌ آنان‌ با رعایت‌ تقدم‌ و تاخر آب‌ گرم‌ بریزد. چه بسا اتفاق‌ می‌ افتاد كه‌ یك‌ یا چند نفر از آن‌ اشخاص‌ مورد احترام‌ در حال‌ كیسه‌ كشیدن‌ و یا صابون‌ زدن‌ بودند و احتیاجی‌ نبود كه‌ آب‌ گرم‌ به‌ سر و بدن‌ آنها ریخته‌ شود ولی‌ این‌ عوامل‌ مانع‌ از ادای‌ احترام‌ نمی‌ شد و كوچكترها به‌ محض‌ ورود به‌ صحن‌ حمام‌ خود را موظف‌ می‌ دانستند كه‌ یك‌ طاس‌ آب‌ گرم‌ بر سر و بدن‌ آنها بریزند و بدین‌ وسیله‌ عرض‌ خلوص‌ و ادب و احترام کنند.

از آداب‌ دیگر در حمام‌ عمومی‌ خزینه‌ دار قدیم،‌ این‌ بود كه‌ اگر تازه‌ وارد كسی‌ از آشنایان‌ و بستگان‌ نزدیك‌ و بزرگتر از خود را در صحن‌ حمام‌ می‌ دید، فوراً به‌ خدمتش‌ می‌ رفت‌ و به‌ منظور اظهار ادب‌ و احترام‌ او را مشت‌ و مال‌ می‌ داد یا اینكه‌ لیف‌ و صابون‌ را به‌ زور و اصرار از دستش‌ می‌ گرفت‌ و پشتش‌ را صابون‌ می‌ زد. سنت‌ دیگر این‌ بود كه‌ هر كس‌ وارد خزینه‌ حمام‌ می‌ شد، به‌ افرادی‌ كه‌ شست‌ و شو می‌ كردند سلام‌ می‌ كرد و ضمناً در همان‌ پله‌ اول‌ خزینه‌ دو دست‌ را زیر آب‌ كرده‌ كمی‌ از آب‌ خزینه‌ بر می‌ داشت‌ و به‌ یكایك‌ افراد حاضر از آن‌ آب‌ حمام‌ تعارف‌ می‌ كرد. برای تازه وارد مهم‌ نبود كه‌ افراد داخل‌ خزینه‌ از آشنایان‌ هستند یا بیگانه،‌ او به‌ همه‌ از آب‌ خزینه تعارف‌ می‌ كرد، مخصوصاً نسبت‌ به‌ افراد بیگانه‌ بیشتر اظهار علاقه‌ و محبت‌ نشان می دادند، زیرا عقیده داشتند که آشنا در هر حال‌ آشناست‌ و دوست‌ و آشنا احتیاج‌ به‌ تعارف‌ ندارند.

معماری حمام از اهمیت بسزایی در شهرها برخوردار بوده است و تقریباً پس از مسجد و مدرسه مهم ترین بنای شهری محسوب می شود. حمام های قدیم از چند قسمت تشکیل شده بود که به ترتیب شامل بینه، میان در و گرمخانه می شود. بینه‌ یك‌ حیاط‌ سرپوشیده‌ بود كه‌ وسط‌ آن‌ حوض‌ بزرگی‌ قرار داشت‌. اطراف‌ بینه‌ سكوهای‌ بلندی‌ دیده‌ می‌ شد كه‌ در آنجا رخت‌ می‌كندند. استاد حمامی‌ در كنار یكی‌ از آن‌ سكوها یا بالای‌ یكی‌ از سكوها می‌نشست‌ و جعبه‌ دخل‌ را هم‌ بغل‌ دستش‌ می‌ گذاشت‌. جنس سنگ های بکار رفته در حمام به خاطر سهولت نظافت معمولاً از مرمر انتخاب می شده است. جالب است بدانید که ستون های حمام معمولاً به شکل مارپیچ بودند که علاوه بر زیبایی موجب می شود تا قطرات بخار آب پس از آنکه به مایع تبدیل شد، چکه نکند و از طریق این مارپیچ به پایین سرازیر شده و موجب ناراحتی اشخاص را فراهم نسازد.

قسمتی از حمام که آب را گرم می کرد و شبیه پاتیل بزرگ فلزی بود، «تون» یا «تیون» نامیده می شد و فضایی که در زیر آن برای سوخت تعبیه شده بود، «گلخن» حمام نامیده می شد و معمولاً محل تون در حمام ها به دلیل داغی و گرم بودن بیش از حد خلوت بود و کسی به آنجا نمی رفت. نحوه ورود به بینه معمولاً از یک راهرو گذر مارپیچ است و هیچ گاه این گذرها به صورت مستقیم ساخته نمی شدند، زیرا در این صورت حرارت بینه بیرون می رود. فضای بین گرمخانه و بینه را «میان در» می گفتند که معمولاً سرویس های بهداشتی در آنجا قرار داشتند.

حمام ها اغلب گود و حتی می توان گفت زیر زمین ساخته می شدند، بطوریکه سقف آنها هم سطح زمین می شد. علت این کار این بود که آب به راحتی در آن سوار شود و دوم اینکه در زمستان ها گرم بماند و حرارتی به بیرون نفوذ نکند و سوم اینکه پوشش آن راحت تر باشد.

حمام تاریخچه دور و دراز و جالبی در ایران دارد. طبق شواهد بدست آمده، اروپاییان ساخت حمام را از ایرانی ها اقتباس کرده اند. همچنین در دوران مغولان (جغتای) حمام کردن و شستن بدن در روز ممنوع بوده است تا اینکه هولاکو خان دوباره فرمان ساخت حمام در مراغه را می دهد، زیرا آنها پاین کار را علت خشم آسمان و ایجاد رعد و برق می دانستند. از طرفی بعضی از مهم ترین رویدادهای تاریخی مانند قتل امیرکبیر در حمام رخ داده است.

با کمی دقت و توجه در آثار سفرنامه نویسانی چون زین العابدین مراغه ای، ناصرخسرو و دیگران می توان به نقش و جایگاه مهم حمام در تاریخ اجتماعی ایران پی برد. حمام و گرمابه در شعر شاعران نیز کاربردهای فراوانی داشته است.

در اینجا به یکی از سخنان نغز شیخ اجل سعدی به عنوان حسن ختام اشاره می کنیم:

 

آن یکی گفت اشتر را که هی

از کجا می آیی ای فرخنده پی

گفت از حمام گرم کوی تو

گفت خود پیداست از زانوی تو

نویسنده: حبیب راثی تهرانی

منبع:رستاک علم گردشگری





نوع مطلب : میراث فرهنگی، 
برچسب ها :

نظر به شعار سال جاری سازمان حهانی گردشگری " گردشگری و تنوع زیستی" و همچنین مصادف شدن این سال با چهلمین سال تشکیل کنوانسیون حفاظت از تالاب ها در رامسر، با توجه به توافق و تصمیم انجمن های صنفی راهنمایان گردشگری استان های یزد، کرمان، اصفهان، فارس و تهران و همچنین نمایندگان راهنمایان دیگر استان ها، چهارمین جشن بزرگداشت روز جهانی راهنمایان گردشگری با شعار " راهنمای گردشگری، تنوع زیستی، مسئولیت" در تاریخ 21/2/2011 مصادف با دوم اسفند هشتاد و نه در استان مازندران، شهر رامسر برگزار خواهد شد.

این جشن در غالب برنامه ای سه روزه از تاریخ 30 بهمن 89 لغایت 2 اسفند 89 با دوشب اقامت و برنامه های کامل گشت با رویکرد طبیعت گردی در این استان برگزار می شود.

.

منبع:ttga.ir





نوع مطلب : میراث فرهنگی، خبر، 
برچسب ها :
رئیس سازمان میراث فرهنگی همدان خبر داد:

                                                    آغاز جشنواره زمستانی همدان با كاروان شادی‌

خبرگزاری فارس: رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌ دستی و گردشگری استان همدان گفت: پنجمین جشنواره زمستانی همدان با كاروان شادی كار خود را آغاز می‌كند.


به گزارش خبرگزاری فارس از همدان، اسدالله بیات ظهر امروز در جمع خبرنگاران با بیان اینكه زمستان همدان شرایط بسیار زیبایی را در سطح كشور برای استفاده از این فصل فراهم می‌كند، اظهار داشت: در سطح كشور كمتر استانی مانند همدان وجود دارد كه بتوانند در فصل زمستان برف و یخ را به خوبی لمس كرده و تندیس‌ها و آدم برفی‌هایی را بسازند.
وی با بیان اینكه پیست اسكی استان نیز توسعه داده شده است، افزود: پیست اسكی همدان اكنون قابل دسترس‌ترین پیست اسكی در سطح كشور است كه یكی از تفریحات زمستانی همدان نیز به شمار می‌رود و در كنار آن مسابقاتی نیز برگزار می‌شود.
رئیس سازمان میراث فرهنگی استان همدان ادامه داد: سایت گنج‌نامه كه كتیبه‌هایی وجود دارد و تله كابین نیز در آن ایجاد شده است، با وجود اینكه مشكلات زیادی برای گردشگران داشت اما اكنون به بهره‌برداری رسیده و راه گنج‌نامه نیز تعریض شده است كه گردشگران می‌توانند از آن بازدید كنند.
وی از برگزاری پنجمین جشنواره زمستانی همدان خبر داد و بیان داشت: در طول جشنواره نمایشگاه صنایع‌دستی با هنرنمایی در 150 رشته برگزار می‌شود كه در قالب نمایشگاه تخصصی مبل و منبت برگزار می‌شود.
بیات خاطرنشان كرد: در جشنواره زمستانی شهرداری، تربیت بدنی، شركت سیاحتی علیصدر، مجتمع تله‌كابین، صدا و سیما، دفاتر خدمات مسافرتی و مجمع هتل‌داران و نیروی انتظامی همكاری دارند.
وی بزرگترین دستاورد جشنواره زمستانی همدان را همدلی، هماهنگی، اتحاد و اتفاق‌نظر دانست و افزود: دستاوردهایی كه این جشنواره می‌تواند داشته باشد در ارائه ظرفیت‌های استان مفید است و می‌تواند در ارائه خدمات بیشتر در جشنواره زمستانی نیز مؤثر باشد.
رئیس سازمان میراث فرهنگی استان همدان با بیان اینكه شهرداری امسال نقش مؤثری در جشنواره زمستانی داشت، اذعان داشت: نصب بنرهای تبلیغاتی جشنواره، نورافشانی در میلاد پیامبر اعظم(ص) و برنامه‌های دیگر توسط شهرداری در ایام جشنواره برگزار می‌شود.
وی خاطرنشان كرد: در روز نخست جشنواره كاروان شادی از آرامگاه باباطاهر در قالب چندین سواركار همراه با اسب و لباس‌های قدیمی و دو تریلی كه مزین به شكل آدم برفی شده‌اند در سطح شهر راه می‌افتند.
بیات یادآور شد: در كاروان شادی صنایع‌دستی همدان نیز روی دو تریلی قرار می‌گیرند و سازهای سنتی (دهل و سورنا) نیز اجرا می‌شود.
وی اذعان داشت: این كاروان شادی در یكی دو نقطه شهر مراسمی را اجرا می‌كنند و پس از گذشت از چند اماكن تاریخی شهر همدان به نمایشگاه مبل و منبت در محل دائمی نمایشگاه‌های استان وارد می‌شوند و با ورود آنها جشنواره و نمایشگاه افتتاح می‌شود.
رئیس سازمان میراث فرهنگی استان همدان اضافه كرد: ساخت تندیس‌های برفی، برگزاری مراسم موسیقی سنتی و آیین‌های محلی، نورافشانی در آرامگاه بوعلی سینا، بازدید از علیصدر، استفاده از تله‌كابین به صورت نیم‌بها، بازدید رایگان از باغ موزه دفاع مقدس و بازدید رایگان از تمام اماكن تفریحی و توریستی همدان در ایام جشنواره زمستانی برگزار می‌شود.
وی با اشاره به برنامه‌های تربیت بدنی در جشنواره زمستانی نیز تصریح كرد: دو و میدانی، برگزاری مسابقات یخ‌نوردی، سنگ نوردی، كوهنوردی، دوچرخه‌سواری، اسكی و مسابقات اتومبیل‌رانی از جمله برنامه‌های تربیت‌بدنی است.
بیات در پایان افزود: در روز پایانی جشنواره نیز مراسم اختتامیه جشنواره برگزار می‌شود و پذیرایی میهمانان از سفره‌خانه سنتی نیز صورت می‌گیرد.

منبع:فارس نیوز





نوع مطلب : خبر، میراث فرهنگی، 
برچسب ها :
سه شنبه 2 شهریور 1389 :: نویسنده : نیکان مهرمادستان

در بیشتر روستاها هماهنگی بافت با طبیعت و محیط مورد توجه بوده است اما در این میان روستاهایی وجود دارند که به نحو شگفت‌آوری با محیط طبیعی خود درآمیخته و فضاهایی را پدید آورده‌اند که در برخی، نوع انتخاب و استفاده از مصالح به گونه‌ای است که حداکثر انطباق را با محیط دارد و فضاهای خلق شده از جذابیت و زیبایی منحصر به فردی برخوردار است.

این روستاها که در پهنه سرزمین ایران کم نیستند، تحت عنوان روستاهای دارای بافت با ارزش معرفی شده‌ اند و به عنوان منطقه ‌ای توریستی، گردشگری مطرح هستند.

در شهر همدان نیز که از سوی شورای عالی شهرسازی و معماری ایران، به عنوان یکی از پنج شهر فرهنگی و تاریخی کشور معرفی شده است، این خصوصیت در چند روستای منطقه به چشم می‌خورد که این امر بر نقش توریستی آنها به لحاظ جاذبه‌های تاریخی و طبیعی تأکید دارد.

شهر همدان به عنوان مرکز سیاسی - اداری استان همدان در دامنه شمالی الوند قرار دارد و با دارا بودن پتانسیل‌های فراوان به منظور جذب توریسم تابستانی و زمستانی مطرح است به گونه ‌ای که در میان بیش از یک هزار و 120 روستای استان همدان، بافت روستای ورکانه به لحاظ نوع و انتخاب مصالح سنگی و نحوه ساخت بناها و فضاها، موجب معرفی این روستا به عنوان روستای ارزشی استان همدان شده که طبیعت زیبا و بکر آن و وجود پتانسیل‌ها و قابلیت‌های منطقه در جذب توریسم و توسعه صنعت گردشگری بر ویژگی‌های منحصر به فرد آن افزوده است.

روستای ورکانه یکی از روستاهای دهستان الوند کوه شرقی در شرق شهرستان همدان است. این روستا در دامنه کوه قرار دارد و کوه‌های سرده در سع کیلومتری شمال شرقی، کوه سرخ بلاغ در سه کیلومتری جنوب غربی و کوه قره‌داغ در چههار کیلومتری شرق‌ آبادی قرار دارند.

این روستا مدتها به لحاظ وضع خاص خود از نظر موقعیت جغرافیایی و ارتباطی و توانمندی اقتصادی و زیرساختی در انزوا قرار داشته است. روستای ورکانه در دامنه جنوبی زاگرس مرکزی قرار گرفته و روستاهای این منطقه عموما به دلیل کوهستانی بودن و برخورداری از طبیعت زیبا از مناطق بسیار بکر به شمار می‌روند.

وجود دره‌های فراوان از جمله دره‌های زیبای یورد صفرخان، دره‌ خان، تخته سنگ، جن‌ دره و سوبلاغ در مجاورت روستا از خصوصیات طبیعی منطقه است به طوری که دره بارانی در جنوب و جنوب شرق‌ آبادی واقع شده است و شیب عمومی این منطقه و وجود دره‌های فراوان در اطراف روستا موجب شکل‌ گیری رودخانه‌های فصلی شده است.

رودخانه ‌های فصلی ورکانه از ارتفاعات یخچال‌ها سرچشمه می‌گیرند و بعد از عبور از اراضی سیمین ورکانه به رودخانه فصلی ارزانفود می‌ریزند و سرچشمه گرفتن رودخانه دارستان (ارزانفود) از ارتفاعات روستای ارزانفود بر جاذبه‌های طبیعی منطقه افزوده است.

 

این رودخانه بعد از عبور از روستاهای ورکانه، علی‌آباد و شمس ‌آباد و یلفان به سد اکباتان منتهی می‌شود. این رودخانه‌ها فصلی‌اند و در فصل‌های بهار و تابستان آب در آنها جریان دارد. زمینهای زراعی روستای ورکانه از نظر کشاورزی به لحاظ وجود سفره‌های آب زیرزمینی از جمله مناطق مستعد منطقه به شمار می‌روند که وجود درختان گردو در معابر روستا و در مجاورت واحدهای مسکونی تأییدی بر این مطلب است.

گذری بر کوچه پس کوچه‌‌های روستای سنگی ورکانه در فصل تابستان، نشان دهنده پرورش درختان گردو، سیب و زردآلو در حیاط برخی از واحدهای مسکونی است. در روستای ورکانه باغهای سرسبز، اراضی و فضاهای سبز، نقطه مثبت و پتانسیل فعال برای برنامه ‌ریزی جهت جذب گردشگر محسوب می‌شود زیرا باغ به عنوان فضای اصلی زندگی برای مردمان این روستا مطرح است و در جای جای زندگی افراد رخنه کرده است به طوری که حضور باغ، هر چند کم وسعت، در حیاط خانه‌ها به وفور دیده می‌شود.

گذشته از این، محور ارتباط اصلی روستا از شهر همدان نیز دارای مناظر و چشم ‌اندازهای زیبایی است که می‌تواند به عنوان محوری توریستی مطرح شود زیرا وجود چشم‌ اندازهای زیبا و مناظر بدیع این محور را یکی از پتانسیل‌های بالفعل شهر همدان کرده است. این محور از جاده همدان - ملایر منشعب می‌شود و پس از عبور از سد اکباتان و روستاهای یلفان، شمس‌ آباد و علی‌آباد به ورکانه می‌ رسد. ترکیب سطوح و فضاها در ابنیه روستای ورکانه به دو صورت دیده می‌شود.

برخی بناها و فضاها که بیشتر در بخش مرکزی روستا و جاهایی که قدمت بیشتری دارند، شامل بناهای سطوح و فضاهای پر و خالی در هم ادغام شده هستند که بافت همگن ایجاد کرده‌اند. در این فضا و بافت، تراکم بناها شدید است و معابر طراحی شده در این منطقه عرض کمی دارند. برخی بناها نیز به لحاظ ترکیب مربوط به دوره جدید هستند و به لحاظ ترکیب ‌بندی و بافت از نظم خاصی برخوردارند، در این بخش از بافت، در حیاط، باغ وجود دارد و بر زیبایی فضا افزوده است.

فضاهای باز روستا روی هم رفته 62 هزار و 569 متر وسعت دارند که 17 هزار و 207 مترمربع آن را معابر، چهار هزار مترمربع آن را فضای باز، 20 هزار و 286 مترمربع آن را عرصه‌های ساختمانی و 21 هزار و 76 مترمربع آن را باغها و اراضی تشکیل می‌دهند.

فضاهای پر روستا هم که شامل بناها و اعیانی بافت روستاست 38 هزار و 81 مترمربع وسعت دارد.

روستای ورکانه به لحاظ کار و استفاده از مصالح بومی و محلی به خصوص مصالح سنگی منحصر به فرد است و کاربرد سنگ به صورت یک مصالح عام و متعارف در چهره و سیمای روستا خودنمایی می‌کند. کاربرد سنگ نه‌ تنها در پی، بلکه در قسمت اعظم بناها در ساخت دیوارهای باربر و دیوارهای محوطه و حیاط‌ها مورد استفاده قرار گرفته است و اکثر سنگ لاشه است که توسط ملات گل کار شده و پهنای این دیوارهای سنگی در طبقه همکف به یک متر هم می‌رسد و تنها عامل اتصال در دیوارهای سنگی نیز استفاده از تیرهای چوبی است.

 

سنگ، سنگ لاشه، سنگ مالون، خشت و آجر انواع مصالح متعارف ساختمانی در ابنیه روستای ورکانه است و عنصر سنگ به عنوان اصلی‌ترین مصالح در ابنیه روستای ورکانه بیش از هر چیز در بازدید از روستا به چشم می‌خورد و به نظر می‌رسد کاربرد سنگ در روستا به علت فراوانی این عنصر در روستا و سختی و مقاومت آن در برابر تغییرات جوی و همچنین کمبود آجر و خشت در منطقه بوده است.

سنگ لاشه‌های به کار رفته در ساخت بناها اکثرا به شکل مالون است و شکل و ابعاد مشخصی ندارند ولی غالبا در رگه‌های نسبتا موازی قرار گرفته‌اند.

سنگهای مالون که در بدنه ساختمانها و بناهای روستای ورکانه خودنمایی می‌کند، قطعه سنگ‌هایی است به شکل مکعب که در ابعاد 20×20×30 سانتی‌متر تراشیده شده و مانند آجر در ساخت دیوارها به کار برده شده‌اند. این سنگها در اصطلاح محلی به سنگ‌های فولاد معروفند و تنها در رم‌های پایینی دیوارهای سنگی مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

پیشینه روستای ورکانه به بیش از 400 سال می‌رسد و آنچه از تاریخ برمی‌آید اینکه نخستین و قدیمی‌ترین محله آن، محله درب مسجد است.

روستای ورکانه مجموعه‌ ای از چند محل است که هر کدام از چندین واحد همسایگی و مسکونی تشکیل شده‌ اند و در محله درب مسجد که قدیمی‌ترین محله روستای ورکانه به شمار می‌رود مسجد، حمام و مخابرات قرار گرفته است.

در محله کردها نیز که در شرق روستای ورکانه و ورودی آن جای گرفته، تنها مدرسه روستا واقع شده است و خرمن جا که به محله خرمنی معروف است در این محله قرار دارد. محله عباس‌آباد سومین محله روستاست که در مناطق تازه توسعه یافته قرار دارد و غیر از نانوایی و یک آسیاب، کاربری دیگری در آن استقرار ندارد.

روستای ورکانه به دلیل اینکه در پیرامون آن معادن سنگ به فراوانی مشاهده می‌شود، نام ورکانه را به خود گرفته و وجه تسمیه روستای ورکانه را معادل محلی که در نزدیکی معدن یا ورکان است، آورده‌اند و شاید ورکانه را به دلیل قرار گرفتن این روستا در کنار رود و جوی آب به این نام خوانده ‌اند زیرا در زبان کردی، کانه به معنای چشمه است.

در روستای ورکانه مانند سایر روستاهای استان، ریش‌سفیدان جایگاه خاصی دارند و در زمانهای قدیم نیز نظام تصمیم‌ گیری و قدرت بر اساس ارباب رعیتی بوده است. در آن زمان نقی‌خان قراگوزلو، خان روستا بوده و بعد از او نیز دخترش ارباب و حاکم روستا شده است و در حال حاضر نیز اصطبلی که در دو کیلومتری جنوب روستا ساخته شده، بقایایی از آن زمان است.

این اصطبل در سالهای پیش از انقلاب به عنوان مرکز پرورش اسب دربار مطرح بوده و در حال حاضر نیز جزو آثار دیدنی روستا به شمار می‌رود. این اصطبل برای نگهداری اسبهای دربار در فصل‌های بهار و تابستان ساخته شده و در ضلع غربی روستای ورکانه واقع است.

این بنا دارای طول و عرضی به ابعاد 75 در 22 متر و با زیربنای کل یک هزار و 650 مترمربع ساخته شده و دارای یک حیاط مرکزی است که در دو طرف حیاط فضای نگهداری اسب وجود داشته و دو ضلع دیگر، ‌ورودی و انبار علوفه بوده است.

 

کل ساختمان از مصالح بنایی بومی منطقه نظیر سنگ لاشه و ملات گل با پوشش سقف تیر چوبی ساخته شده است و فضای نگهداری اسب‌ها در دو جبهه حیاط و در هر جبهه دارای 25 دهانه با عرض دهانه 5/1 متری است.

ورودی اصطبل در ضلع شمال شرقی بناست و در ضلع‌های شرقی و غربی انبار علوفه و فضای نگهبانی تعبیه شده و کف انبارها از کف حیاط در حدود یک متر پایین‌تر است.

قلعه اربابی نیز بنایی است که ساختمان آن با پلان چلیپایی طراحی شده، مربوط به مهری خانم، ارباب روستا بوده است.

این بنا در ابعاد 12×20 متر و با زیربنای 330 مترمربع در دو طبقه ساخته شده است. طبقه دوم در قسمت مرکزی بنا ایجاد شده است. طبقه دوم در قسمت مرکزی بنا ایجاد شده و سایر قسمت‌ها یک طبقه است. ورودی بنا نیز از طبقه همکف و طبقه اول و از ضلع شرقی بنا صورت می‌گرفته است و دو پله از دو طرف ورودی طبقه همکف به طبقه اول منتهی می‌شود.

این بنا در فاصله 100 متری در ضلع جنوبی روستا و در بستر سبز کوهپایه و مشرف به روستا واقع شده است.

وجود گورستان ساده ‌ای در روستای ورکانه که در آن هیچ سنگ قبری دیده نمی‌شود از دیگر مواردی است که مورد توجه قرار دارد. در روستای ورکانه تنها یک مسجد و آن نیز در ضلع جنوبی روستا وجود دارد که بنای آن نوساز است و با مصالح جدید ساخته شده است. نمای ساختمان مسجد از آجر کار شده و وضوخانه، فضاهای پشتیبانی و خدماتی مسجد در اطراف آن قرار دارد. این مسجد به لحاظ معماری داخلی کاملا ساده است و یک محراب کوچک با کاشی‌کاری اندکی در اطراف محراب در آن ساخته شده است.

در هر کوچه این روستا که قدم می‌گذاری، فرش سنگی زیر پا، احساسی زیبا را در وجود انسان ایجاد می‌کند، تمام کوچه‌ها جدول‌کشی شده و مانند شهری زیبا به نظر می‌رسد و چراغ‌های روشنایی زیبایی که مناسب سنگفرش‌هاست کنار پیاده ‌رو تعبیه شده است.

این زیبایی وصف ‌ناشدنی حاکم بر روستای ورکانه همدان در پی امضای تفاهم ‌نامه میراث فرهنگی و بنیاد مسکن انقلاب اسلامی ایجاد شد و به دنبال آن زیباسازی روستای ورکانه در چند فاز انجام گرفت و حفظ معماری سنتی آن جلوه‌ ای ویژه به خود گرفت.  این روستا زادگاه پرفسور توفیق موسیوند، سازنده نخستین قلب مصنوعی جهان است که در سال 1315 در این دیار چشم به جهان گشود

روستای ورکانه همدان یکی از شش روستای گردشگری همدان است که نام آن در فهرست آثار ملی به ثبت رسید و به عنوان منطقه ویژه گردشگری کشور مطرح شد. بافت کالبدی روستای ورکانه همدان به دلیل ویژگی خاص فرهنگی، به عنوان میراثی ارزشمند از نیاکان به شمار می‌رود و حفظ و نگهداری آن را مورد تأکید قرار می‌دهد.

این روستا منطقه ‌ای است که قدم زدن در کوچه‌های آن عظمت قدرت و زیبایی آن انسان را مبهوت می‌کند و آن را زیباتر از شهر به عنوان نگین همدان معرفی می‌کند.

روستای ورکانه همدان که به عنوان زیباترین روستای استان همدان معرفی شده است این روزها پذیرای شمار زیادی از مسافران است و فضای سبز و با نشاط آن روزهایی به یاد ماندنی را بدرقه راه میهمانان همدان می کند.

(به نقل از همدان نیوز)



نوع مطلب : میراث فرهنگی، گردشگری، 
برچسب ها :





در حالی که تنها 8 متر تا غرق تپه باستانی گونسپان باقی‌مانده هنوز زمان برای نجات بنایی متعلق به دوره مادها که تا کنون به صورت خشت‌های منظم دیده شده، هست. این درحالی است که ذخیره آب پشت سد کلان ادامه دارد ولی هنوز خبری از ادامه کاوش‌های باستان‌شناسی نیست

خبرگزاری میراث فرهنگی ـ گروه میراث فرهنگی ـ تپه گونسپان (پاتپه)، یکی از بلندترین تپه‌های باستانی کشور که در نزدیکی ملایر واقع شده و به دوره‌های مختلف از جمله دوره مادها تعلق دارد در حال غرق شدن است. این محوطه باستانی پیش از این و طی عملیات نجات‌بخشی کاوش شد اما هنوز اطلاعات مهمی از دوره ماد در این تپه وجود دارد که به زودی زیر آب می‌رود.

به گزارش CHN تپه گونسپان (پاتپه) به عنوان یکی از بلندترین تپه‌های باستانی ایران با ارتفاعی حدود 28 متر در 32 کیلومتری شهرستان ملایر در استان همدان واقع شده و با یادگارهای از عصر آهن تا دوران قاجاریه در معرض نابودی کامل قرار دارد.

احداث سد مخزنی "کلان" ملایر به طول 907 متر و ارتفاع 46 متر با حوزه آبگیری 310 هکتار در حدود 20 محوطه و تپه کوچک و بزرگ را غرق می‌کند. تپه گونسپان یکی از این 20 تپه مهم تاریخی است که اکنون به دلیل آبگیری و ذخیره آب‌های بارانی، حدود 20 متر آن در زیر آب قرار گرفته است.

پیش از این و طی 5 فصل کاوش باستان‌شناسی، آثار مهمی از دوره قاجار تا اشکانی و عصر آهن 3 در این محوطه باستانی کشف شد. این درحالی است که کاوش‌های در لایه‌های مربوط به دوره مادها (عصر آهن 3) ناتمام مانده ولی این محوطه باستانی در حال غرق شدن است.

علی خاکسار، جواد باباپیری، حسن رضوانی، مهرداد ملک زاده، کورش روستایی، علی هژبری و رضا ناصری از جمله باستان‌شناسانی هستند که روی این تپه باستانی مطالعاتی را به انجام رسانده‌اند.

به گفته بابک مغازه‌ای، دبیر انجمن ایران‌شناسی کهن‌دژ و روزنامه‌نگار حوزه میراث فرهنگی تپه باستانی گونسپان لایه‌های متعددی از جمله دوران مفرغ، بنایی از دوره ماد با معماری خشتی، بنایی متعلق به دوره اشکانی با معماری سنگی و چینه‌ای، دوران تاریخی، قلعه‌ای متعلق به دوره زندیه و همچنین بنایی متعلق به دوره قاجار از خشت و چینه دارد.

در حال حاضر و طی کاوش‌های باستان‌شناسی لایه‌های متعلق به دوره قاجار،‌ زندیه و اشکانی پس از کاوش و نقشه‌برداری از روی تپه برداشته شده‌اند تا باستان‌شناسان به این وسیله مطالعه روی آثار دوره ماد را به انجام رسانند.

آخرین فصل از کاوش‌های باستان‌شناسی در این تپه باستانی منجر به نمایان شدن نخستین رج از خشت‌های یک بنای دوره ماد است.

باستان‌شناسان در زیر لایه‌های اشكانی موفق به شناسایی بافت معماری منسجم خشتی شدند كه در تمام تپه گسترده است و به عصر آهن ? (دوره ماد و شاید اوایل هخامنشیان) تعلق دارد.

احداث دو كارگاه لایه نگاری در دو بر شمالی و جنوبی تپه همچنین ایجاد كارگاه پیشرو كه ویژگی‌های بیشتری از معماری عصر آهن را نمایان ساخت، مشخص كرد كه احتمالا مجموعه معماری گسترده ای در اینجا مدفون است.

همچنین در ادامه برش لایه نگاری، نشانه هایی از عصر مفرغ پایانی هم روزگار با لایه های گیان 3 گودین 3 و دیرینه‌تر از عصر مفرغ میانی در گونسپان شناسایی شد و خشت‌های بدست‌آمده مشابه خشت‌های نوشیجان بوده و ارتفاع برخی از دیوارها تا ارتفاع حدود 5 متر نشان دهنده اهمیت و ارزش این بنا در دوره ماد بوده است.

به گفته مغازه‌ای تعداد محوطه‌های دوره ماد که سالم مانده‌اند به تعداد انگشت‌های یک دست هم نیست که البته گونسپان یکی از این محوطه‌های باستانی است. از سوی دیگر شناخت ما از این دوران تاریخی اندک است و در حالی که هنوز کاوش‌های باستان‌شناسی بطور کامل به پایان نرسیده آبگیری سد آغاز شده  و در نتیجه این تپه باستانی به صورت جزیره‌ای در آمده است.

در حال حاضر و طی آخرین مشاهدات انجام گرفته آب جمع شده در پشت سد مخزنی کلان به تراز 1905 رسیده و به این ترتیب تنها حدود 6 تا 8 متر از سطح این تپه که اتفاقا بخش‌های باقی‌مانده دوره ماد است سالم مانده و همچنان قابل کاوش است.





نوع مطلب : تخصصی، میراث فرهنگی، خبر، 
برچسب ها :


 

چهارمین جشنواره زمستانی در همدان آغاز شد .   به گزارش واحد مرکزی خبر ، در جشنواره زمستانی همدان افزون بر مهمانان داخلی ، ۳۰ سفیر از کشورهای منطقه خاورمیانه و قاره های آسیا ، اروپا و آفریقا حضور دارند . دراین جشنواره مسابقات مختلفی چون یخ نوردی ،کوهنوردی ، اتومبیل رانی، اسکی ، مجسمه سازی ، ساخت تندیس ، آدم برفی و پیاده روی برگزار می شود . برپایی نمایشگاه سراسری غذاهای زمستانی، اجرای زنده ساخت صنایع دستی و برپایی نمایشگاه صنایع دستی از دیگر برنامه های این جشنواره است . رئیس سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری استان همدان هدف از برگزاری این جشنواره را شناساندن همدان به جهانیان ، جذب گردشگر و معرفی تـوانمندیهای استان همدان برشمرد . چهارمین جشنوراه زمستانی همدان ۸ تا ۱۲ بهمن در استان همدان برگزار می شود

.منبع واحد مرکزی خبر





نوع مطلب : میراث فرهنگی، گردشگری، خبر، 
برچسب ها :

ششمین نمایشگاه بازار گردشگری خاورمیانه از 5 آذر در شیراز برگزار می شود.رئیس سازمان میراث فرهنگی – صنایع دستی و گردشگری فارس در جمع خبرنگاران گفت: در ششمین نمایشگاه بازارگردشگری 16 کشور از جمله ترکیه – مالزی – ایتالیا – فرانسه – هندوستان – ژاپن به همراه 160 شرکت کننده داخلی امسال در بخش خصوصی حضور دارند .

وی افزود : در این نمایشگاه چهار روزه توانمندی های دفاتر خدماتی مسافرتی هوایی و جهانگردی – هتل ها – مراکز اقامتی – مراکز آموزش عالی جهانگردی – رستوران های سنتی و صنایع گردشگی 22 استان کشور و دیگر شرکت ها به نمایش گذاشته می شود .
 

بزرگر افزود : این نمایشگاه تنها نمایشگاه گردشگری کشور است که در تقویم سازمان جهانی جهانگردی به ثبت رسیده است .  

وی ایجاد فضای رقابتی بین شرکتها و آشنایی با دستاوردها و فناوری های جدید در بخش بازاریابی و خدمات – معرفی شرکت های فعال در عرصه گردشگری از مهمترین اهداف برگزاری این نمایشگاه عنوان کرد و افزود :  

در حاشیه این نمایشگاه همچنین سمینارهای تخصصی بازار یابی و توریسم درمانی و اکو توریسم با حضور متخصصین داخلی و خارجی برگزار می شود .  

مراسم افتتاحیه نمایشگاه 5 آذر در تالار حافظ و ساعت 16 نمایشگاه در محل برگزاری نمایشگاههای بین المللی فارس بر پا می شود .

 

منبع : سایت صداوسیمای مرکز فارس





نوع مطلب : خبر، میراث فرهنگی، 
برچسب ها :

آرامگاه ابوعلی سینا
آرمگاه «ابوعلی سینا» در همدان قرار دارد که در سال 1331 خورشیدی افتتاح شده است. البته در بخارا که زادگاه او بوده، برای تهیه‌ی تندیسی از وی، جمجمه‌ی این دانشمند بزرگ را نزد انسان‌شناس روسی «گورازیموف» فرستادند تا بر اساس شکل استخوان‌ها، نیمرخی از او تهیه گردد.
 بعدها یک شخص دیگر روسی به نام«آتاسیکوف»، در آن نیم‌رخ اصلاحاتی انجام داد. این تغییرات هم‌اکنون در مجسمه‌ای که توسط بانوی هنرمندی به نام «سوکولوا» ساخته شده، اعمال گردیده و هم اکنون در بیرون از کتابخانه‌ی «ابوعلی سینا» در «بخارا» کارگذاشته شده‌است.
  در ایران، در سال 1331 خورشیدی برابر با 1952 میلادی، به مناسبت هزاره‌ی تولد او جشنی برگزار گردید که در آن گروهی از دانشمندان جهان شرکت داشتند. به علت آن که «ابوعلی سینا» در «بخارا» به دنیا آمده و در آن جا تحصیل کرده است، مردم کنونی این بخش ـ که زمانی جزو قلمرو سامانیان بوده و اکنون بخشی از جمهوری ازبکستان است ـ او را ازبک و ترک می‌دانند.
از طرف دیگر به دلیل آن‌که «ابن سینا» بخشی از آثار خود را به عربی نوشته است، نه تنها عرب‌زبان‌ها که مردم کشورهای اروپایی نیز در کتاب‌های تاریخی خود، کسانی همچون او، «ابوریحان بیرونی»، «زکریای رازی» و بسیاری دیگر را عرب می‌دانند.
البته آنچه مسلم است در ایرانی بودن این افراد، جای تردید نیست. در آن زمان، زبان عربی، زبان رایج و قابل قبول علم بوده است همچون زبان انگلیسی که امروز بسیاری از پژوهشگران کشورهای مختلف دنیا که زبان مادری آنان زبان دیگری است، کتاب‌های خود را به انگلیسی می‌نویسند. اگر زبان را در این موردها بخواهیم ملاک ملیت آنان قرار دهیم پس همه یا آمریکایی هستند و یا اهل انگستان. این قانومندی نیز در آن زمان در باره‌ی انبوهی از دانشمندان ایرانی نیز مصداق داشته است.
 گزارشی تکمیلی در باره‌ی آرامگاه «ابوعلی سینا»
گزارشی از اولین همایش «ابن سینا» در سال1333        خبرگزاری «مهر» گزارشی را که دکتر «ذبیح الله صفا» برای اولین بزرگداشت «ابن سینا» در ایران (سال 1333) تهیه کرده، در تاریخ اول شهریور ماه 1383، در سایت «خیرگزاری مهر» چنین نقل می‌کند:        
« بنا بر آنچه گروهی از محققان و مورخان نوشته ان، «ابن سینا» در همدان در گذشته و در زیر حصار آن شهر نیز دفن شده است. «البیهقی» ، «ابن خلکان»، «ابن العبری»، «خواند میر» و «قاضی نورالله» نیز نوشته اند که مقبره وی در همدان است.
مقبره «ابن سینا» در دره «مراد بیک» در ضلع غربی خیابان «ابوعلی» همدان یعنی خیابانی که از مرکز شهر رو به جنوب و کمی مایل به غرب امتداد دارد واقع است و در کنار آن قبر «ابوسعدی دخدوک» قرار گرفته است. «ابوسعید»، از دوستان «ابن سینا» بوده که بعد از غائله شورش سپاهیان «شمس الدولة دیلمی»، مدت چهل روز در خانه وی پنهان بوده است. محل کنونی آرامگاه «ابن سینا» و  «ابوسعید»، در همان زمینی قرار دارد که روزگاری منزل «ابوسعید» و مدتی نیز مخیفگاه شیخ ما بوده است.
 این محل در آن روزگار، کنار شهر و پشت باروی جنوبی همدان بوده و تا اواخر قرن سیزدهم هجری چهارطاق کوچکی بر روی قبر آن دو قرار داشته است و چون چهار طاق مذکور به تدریج بر اثر فرسودگی رو به ویرانی می‌رفته است، یکی از شاهزاده خانم‌های دانش‌دوست قاجار به نام «نگار خانم» دختر «شاهزاده عباس میرزا» ولیعهد «فتحعلیشاه» درصدد تجدید بنا و تعمیر آن برآمده‌است.
نوشته‌اند که «نگار خانم» نخست همسر «عبدالله‌خان صارم‌الدوله» از طایفه «حاجی‌لر» بوده و پس از آن به همسری «مصطفی‌قلی‌خان اعتماد السلطنه» درآمده است. به دستور این شاهزاده خانم، به جای چهارطاق قدیم، گنبدی از آجر ساختند و دو سنگ، یکی روی قبر «ابن سینا» و دیگری روی قبر «ابوسعید دخدوک» نهادند. پس از درست شدن  آرامگاه با شکوه جدید، سنگ قبرهای مذکور را در سرسرای آرامگاه قرار داده‌اند.
در شمال آرامگاه، خانه‌های مسکونی و در قسمت جنوب آن، حیاط آرامگاه قرارداشته است. کتابخانه‌ی آرامگاه که 649 مجلد کتاب داشته به قرائت خانه‌ی «ابوعلی سینا» موسوم بوده است. در داخل آرامگاه، دور دو سنگ قبر «ابوعلی» و «ابوسعید»، نرده چوبی کوتاهی قرارداده‌اند.
 نظر اعضاء انجمن آثار ملی ایران در مورد بنای جدید آرامگاه بوعلی بر آن بود که اصول معماری قدیم و جدید هر دو رعایت شود. با توجه بدین نکته، در خرداد ماه سال 1324 هـ‌. ش طرح نقشه‌ی آن بین مهندسان و فارغ التحصیلان رشته معماری به مسابقه گذارده شد.
از بین طرحهای متعددی که به انجمن رسید طرح پیشنهادی آقای مهندس «هوشنگ سیحون» که با نظر آقایان «آندره گدار» مدیر کل فنی موزه‌ی باستانشناسی و مهندس «محسن فروغی» تهیه شده بود، مورد قبول قرار گرفت و به عنوان جایزه، اجراء ساختمان بر عهده‌ی او واگذار گردید .
طرح مزبور با توجه به سبک معماری قرنی که حکیم در آن می‌زیسته از روی یکی از قدیم‌ترین و عظیم‌ترین بناهای آن عصر یعنی «گنبد قابوس»، که از شاهکارهای معماری به شمار می‌رود اقتباس گردیده است. «گنبد قابوس» به موجب کتیبه‌ی موجود بر روی بنا، به سال 375 شمسی برابر با 397 قمری بنا شده است و بدان جهت، بنای آرامگاهی برای «ابن سینا» بدان سبک و شیوه از هر جهت مناسب می‌نموده است. جالب آن‌جاست ‌که گنبد قابوس در قرن پنجم بنا شده است یعنی زمانی که قسمتی از دوران زندگانی «ابن سینا» در آن سپری شده است.
در نیمه سال(1326 هـ . ش) انجمن آثار ملی، تصمیم به اجرای طرح ساختمان آرامگاه گرفت. در آن هنگام مهندس «سیحون» برای تکمیل مطالعات خود در پاریس به سر می‌برد. پس از آگاهی از تصمیم انجمن در خرداد ماه 1327 خورشیدی، طرح‌های اجرایی آرامگاه را به‌عنوان پایان‌نامه به دانشکده هنرهای زیبای پاریس تقدیم کرد.
 و سپس در تیرماه همان سال، آنها را برای اجرا به انجمن ارسال داشت. در اوائل سال 1328 بین انجمن آثار ملی ایران و شرکت ساختمان‌های کشور (شرکت نسبی مهندس ابتهاج و شرکاء) قرارداد قطعی ساختمان بسته شد و در خرداد ماه همان سال، کار بنای ساختمان آرامگاه آغاز گردید.
پس از تخریب مقبره‌ی قدیم و گشودن قبر «ابوعلی سینا» و «ابوسعید»، جمجمه و قسمتی از استخوان های ابوعلی و قسمتی از استخوانهای ابوسعید که باقی مانده بود با حضور افراد معتمد و موثق، پس از تهیه صورت‌جلسه، در جعبه‌های مخصوص نهاده و مهر و موم شد تا پس از آماده شدن آرامگاه جدید، مجدداً دفن گردد .
 تندیس «ابوعلی سِنا» در ازبکستان
طراح بنا، طرح خود را به نحوی پیش بینی کرده بود که هم یادآور یکی از مقابر عصر زندگی «ابن سینا» و هم نشانه ای از تکامل فن معماری جدید باشد. این است که معمار بنا در قسمت زیرین، روحیه‌ی بناهای مصر، ایران و یونان قدیم را با تمام عظمت و جلال آنها نشان می‌دهد و در قسمت زبرین، روش معماری مقبره‌ی «قابوس» رعایت شده است.
بدین ترتیب، طراح ساختمان نشان داده است که «ابن سینا» یک فیلسوف و متفکر بزرگ اسلامی است که بنای افکارش بر علوم و اطلاعاتی که ازملل قدیمه رسیده، قرار دارد. سنگ‌های خشنی که با ابعاد نسبتاً بزرگ در قسمتهای زیرین بنا به کار رفته، روحیه‌ی استحکام و قدرت را ظاهر می سازد و ظرافت آمیخته با عظمتی که در برج و پایه‌های آن دیده می شود، تفاوت آن‌ها را با سنگ‌های خشن نشان می‌دهد.
باغچه ها و چشمه‌هایی که در حیاط ورودی ساختمان کارسازی شده، نمونه‌ی کوچکی از باغ‌های معلق «بابل» همراه با طراوتی مشرق زمینانه است. زمین محوطه و زیر بنای آرامگاه جمعاً سه هزار و نود متر مربع بوده است. که اکنون به هفت‌ هزار افزایش یافته است.
ساختمان آرامگاه در سال 1330 به پایان رسید و در بهمن ماه همان سال به نمایندگان انجمن آثار ملی تحویل گردید. در روز پنجشنبه یازدهم اردیبهشت ماه سال (1331 هــ . ش) با حضور آقایان جهانسوز فرماندار همدان، ابطحی رئیس فرهنگ، ایزدیار بازرس فنی، رئیس شهربانی، نماینده انجمن آثار ملی و برخی از روحانیان پس از معاینه و بازدید، لاک و مهر جعبه‌های محتوی استخوانهای «ابوعلی» و «ابوسعید دخدوک» استخوانها با دقت کامل و رعایت موازین شرع و آداب و رسوم معمول، کفن و دفن گردید. قبر «ابوعلی سینا» در سمت راست مدخل آرامگاه و در سمت چپ او، قبر «ابوسعید دخدوک» قرار گرفته است .
در حیاط شرقی آرامگاه، روبروی در ورودی، در مقابل خیابان «بوعلی»، قبر شاعر ملی ایران «ابوالقاسم عارف قزوینی» قرار داد و بر روی سکویی مربع که هر ضلع آن حدود یک متر است سنگ مرمری است که با خط نستعلیق زیب، مطالبی با این مضمون آمده است:
«تصویری که از بن سینا در نسخه های کهن، در کتابخانه ها وکلیساها، در نسخه های قدیم کتابهای اروپایی و ترجمه های لاتین آثار او موجود است اصالت ندارد و بیشتر بر حدس و گمان متکی بوده است. از این رو انجمن آثار ملی تصمیم گرفت مجسمه‌ای از او تهیه کند. به همین دلیل لازم بود بر اساس مآخذ و مدارک موجود، تصویری از او فراهم آید.
از این رو، کمیسیون‌های متعددی از دانشمندانی که با آثار شیخ و شرح حال او آشنایی داشتند تشکیل گردید و با توجه به اطلاعاتی که درباره‌ی او به قلم خود وی و نیز شاگردش «ابوعبید» و همچنین نوشته‌ی «بیهقی» در تتمه‌ی «صوان الحکمة» به‌دست آمده است، تصمیم گرفته شد که تصویری از او به وسیله‌ی پیکر تراش معتبر، آقای «ابوالحسن صدیقی» تهیه گردد.»
استاد «صدیقی»، در اردیبهشت ماه سال  خورشیدی، تصویری تمام چهره به قلم سیاه تهیه کرد که در بیست و یکمین جلسه هیأت مؤسسین انجمن آثار ملی، مورد تصویب واقع گردید. قرار برآن شد که همین تصویر، مبنای تهیه‌ی مجسمه‌ی ابن سینا نیز قرار گیرد. سرانجام، در دیماه 1328 خورشیدی، نیم‌رخی از چهره‌ی او تهیه گردید.
چندی بعد از طرف انجمن آثار ملی به استاد «ابوالحسن  صدیقی» مأموریت داده شد تا با توجه به تصویر تمام رخ ابن سینا، مجسمه‌ی ایستاده ای از شیخ بسازد تا در میدان «بوعلی» در شهر همدان نصب گردد. این کار نیز به عهده‌ی استاد صدیقی گذاشته شد. حاصل کار، مجسمه‌ا‌ی شد به ارتفاع سه متر و ده سانتی متر و عرض 90 سانتیمتر و به وزن تقریبی چهارتُن. نیمی از این تندیس، از سنگ یکپارچه‌ی مرمر سفید قم تهیه شده و هم اکنون بر روی پایه‌ای در میدان «بوعلی» در انتهای خیابان «بوعلی» همدان قرار دارد.
 از کارهای دیگری که کمیته‌ی جشن هزاره‌ی «ابوعلی سینا» برای بزرگداشت او لازم دانسته بود، تأسیس کتابخانه‌ای بود در جوار آرامگاه وی. در این باره نظر اعضاء انجمن این بود که چون «ابن سینا» فیلسوف و دانشمندی جهانی است، لازم است که همه‌ی محافل علمی جهان در تأسیس کتابخانه‌ی او شرکت داشته باشند. از این رو در سال 1329 خورشیدی، با تهیه‌ی یک اطلاعیه به زبانهای فارسی ، عربی، فرانسه و انگلیسی، از همه‌ی مؤلفان، مؤسسات فرهنگی و ناشران ایرانی و خارجی درخواست شد که کتابهایی به انجمن آثار ملی ارسال دارند.
در نتیجه، کتابهای گوناگون علمی، تاریخی، ادبی و هم‌چنین کتابهایی که درباره «ابن سینا» یا از آثار آن بزرگ‌مرد بود، از کشورهای مختلف به انجمن آثار ملی ارسال گردید. هم اکنون چهارهزار و سیصد و چهل و دو جلد کتاب فارسی و عربی در کتابخانه‌ی ابن سینا موجود است که سی مجلد آن‌ها از کتابهای خطی است و برخی از آنها بسیار نفیس و قابل توجه است. ضمناً پانصد و نود مجلد کتاب به زبانهای فرانسه، انگلیسی، آلمانی و غیره نیز در کتابخانه وجود دارد . 

منبع:سایت تبیان همدان





نوع مطلب : میراث فرهنگی، 
برچسب ها :


( کل صفحات : 2 )    1   2   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :